Het verhaal van schrijfster ‘op het afscheid na’
Ze werkt als maatschappelijk werker, is docent bij Avant Hogeschool, vrijwilliger bij het Buddieproject in Delft én heeft haar eigen boek uitgegeven. Dat klinkt als een Delftenaar die niet stil kan zitten. Hoe krijgt Chanta Middelplaats het voor elkaar om zoveel discipline op te brengen om naast al haar werkzaamheden een boek te schrijven?
“Ik ben begonnen met het schrijven van het boek ‘op het afscheid na’ tijdens mijn masterstudie Zorgtraject Ontwikkelen. Ik had toen eigenlijk geen tijd om nog dit boek te schrijven, want tijdens de studie werkte ik ook al fulltime als maatschappelijk werker. Mijn voornemen was om na mijn studie het boek ad te schrijven. Al wist ik ook dat een deadline nodig had, want dan werk ik het beste”. Ze verzon zelf haar deadline. Het werd de verjaardag van haar moeder. “Zij kon het boek lezen en mij van eerlijk feedback voorzien”, was de beredenering van Chanta. Zo kreeg de moeder van Chanta het manuscript van het boek, dat Chanta zelf had laten inbinden. En ze kreeg zeker nuttig feedback van haar moeder. Zij gaf haar het idee dat ze het naar een uitgever moest brengen.
En met die woorden opende een nieuwe wereld. “ik wilde het wel proberen, Ik ging onderzoek doen naar verschillende uitgeverijen. Elke uitgeverij heeft weer andere eisen. Waar de ene uitgeverij een volledig manuscript wilde ontvangen, wilde de andere alleen een samenvatting. Ik had uiteindelijk vier uitgeverijen aangeschreven. Na vier maanden kreeg ik een reactie van deze uitgeverij dat zij mijn boek uit wilde geven”. Daarna leerde Chanta het uitgeverijwereldje op een andere manier kennen: ze moest eerst zelf een professional opzoeken die haar boek kon controleren op de spelling, de kaft ontwerpen en ze moest er zelf voor zorgen dat de boeken in de boekhandels terecht kwamen. Gelukkig was Huyser bereid haar boeken in de etalage te leggen. Chanta denkt zelf dat ze er voordeel mee heeft gehad dat zij daar ook lag tijdens de week van de Thriller. Met alle bijkomende kosten heeft ze break-even gespeeld met de verkoop van haar boek.
Maar dat vond Chanta niet erg. Het schrijven van een boek was gewoon een hobby, dat het is uitgegeven was een mooie bijkomstigheid. In het appartement van Chanta staat een inklaptafel van de IkEA dat als bureau dient. Ze zet graag Spaanstalige muziek op wanneer ze gaat schrijven. “Als ik muziek in een bekende taal zou opzetten, dan neem ik de woorden over”. Ze schrijft vaak in de avond, omdat ze overdag moet werken. Haar werk is echter niet waar zij haar inspiratie vandaan haalt. “het verhaal speelt zich grotendeels af in het ziekenhuis. Als ik over het ziekenhuis nadenk, dan denk ik wel snel aan Reinier de Graaf ziekenhuis. Mijn opa heeft hier vroeger gelegen en dat had veel indruk op mij gemaakt. Ik had steeds gedachtes over hoe iemand nou beter kan worden als ze op zo’n kamer liggen?”
En nu natuurlijk de grote vraag: heeft ze genoeg discipline voor een tweede boek? Ze vertelt dat zij deze vraag vaker krijgt. En ze heeft ook zeker ideeën. Maar ze zegt ook: ‘het blijft een hobby. Ik heb wel wat ideeën waar een tweede boek over kan gaan, maar ik leg mezelf geen druk op’. Het is dus nog even afwachten of het boek komt!